Saturday, 17 October 2020

Día 20, Diario de guerra, Artsaj. Karabaj

Foto de Anush Babajanyan

Por Lika Zaqaryán

Cuando una persona nace en una familia en la que hay víctimas de la guerra, y el padre quedó discapacitado, él mismo inderictamente se convierte en víctima de la guerra. Desde la infancia, tenía miedo de la guerra, tenía miedo de la nación con que tenemos un conflicto. ¿ Usted sabe cuál fue mi peor sueño? Hasta la edad 22, llevaba gafas, mi vista era -5. Tuve una cirugía ocular con láser. Antes de eso, siempre tuvo pesadillas, donde azerbaiyanos nos atacaban, llegaban a nuestras casas y trataban a matarnos(actualmente, no tan lejos de la realidad, recuerda Hadrut hace unos dias).Cada mañana me levantaba y trataba a encontrar lagunas, como podria escapar de ellos en ese caso. Pero lo peor era, que yo tenía miedo a caerme, dejar caer mis gafas, y que alguien les daría prisa (vi esto una vez en una pelicula “La Momia”) ¿Y qué haría yo entonces? Me acostaría y no vería a dónde ir... Era mi peor pesadilla de infancia, y incluso después. Después de mi cirugía ocular en la edad 22, mi alegria no solo era por mi vista. Pensé que incluso si la guerra comienza, podré ver a dónde correr … Lo que yo quiero decir es que nosotros nacemos en una trauma. Realmente echo de menos mis días simples. Sobre todo- dormir en pijamas. Hace 20 dias, que hemos estado durmiendo en ropa en la que podemos escapar del refugio, en caso de un bombardeo. Aunque, donde escapariamos del refugio? Cuando esos sonidos vuelvan a molestarnos, queremos levantarnos y correr a un lugar seguro. Y luego te das cuenta - oh, esto es un lugar seguro. Ahora, ni siquiera me muevo. Echo de menos mi cama, mi dormitorio, el gran oso de peluche... Pasé por nuestra casa, al menos para ver lo que extraño. Me senté en la habitación, mire. Todo es tan valioso para mi, todo es tan mío. Miro el librero, velas y candelabros, una fotografia, un mapa de viaje a la pared, pinturas, una tableta gráfica (que recibí como un regalo, pero nunca tuve la oportunidad para aprender como usarlo), un caballete… Puedo imaginar que esta guerra terminaría de manera diferente. Solo tengo una version en mi cabeza, y todo lo que pasa tiene una forma de hacerlo. Realmente, es un largo camino . La guerra de abril se llama guerra de los cuatro días (aunque duró más), pero quiero que esta sea llamada la guerra de 20 días , y que termine hoy…Sobre Animales, e incluso hoy los peces parecen renacer. Recuerdo, cuando los saque de la oficina, estaban muy tristes y no se movían. Y hoy tenían una fiesta en el acuario, me hizo muy feliz. Y mi perro- Bima. Cuando entré en nuestro patio, el volvió loco. Nos extraña mucho, especialmente a mi hermano y hermana. Y ellos lo extrañan tambien. Cada vez que mi hermano llama desde el frente., la segunda pregunta es- ¿como esta Bima? Lo queremos mucho. Me senté con él, tomé una foto de él, jugué, nos divertimos un poco.
Hoy me dijeron que mi padre también se unirá al ejército.Ya había pasado por esto cuando tenía 20-21 años.Estamos muy preocupados, porque varios años atras tuvo un ataque al corazón, y tiene problemas de corazón. Y se preocupa por nosotros,cómo podemos arreglárnos sin él. Comimos juntos, guardamos silencio, nadie pronunció una palabra,me llevó al refugio, me abrazó, se despidió con una sonrisa.Cuando el coche desapareció de la vista, las lágrimas no me obedecieron ... Sobre lo bueno, hoy estaba contenta con un crepe. Comimos con leche condensada. Realmente era una gran sorpresa durante estos tiempos difíciles.. Mis amigos me preguntaron- ¿ qué enviar? Les digo que nada necesito, solo enviad Nutella. Lo siento que a menudo me negara dulces. Si supiera que todo sería así, ¡comería Nutella y Pringles hasta la gloria! En aquel tiempo nos restringimos, pero solo hay una vida. Estos son mis pensamientos de hoy. Y en este momento, comenzaron a bombardear Stepanakert de nuevo.

Saturday, 12 September 2020

«Պարացելսի վարդը» վերլուծություն

 Ճիշտն ասած՝  պատմվածքը առաջին անգամ կարդալուց հետո բազում հարցեր էին ծագել, և ինչ-որ տեղ նաև չէի կարողանում հասկանալ, թե ինչու է Պարացելսը հետ ուղարկում աշակերտին, չէ՞ որ որպես ուսուցիչ քո ամենակարևոր և առաջնային պարտավորությունը սովորեցնելն է, անկախ աշակերտի կարողությունից։ Մանավանդ որ հենց ինքն էր ինչ-որ անորոշ Աստծու խնդրում աշակերտ ուղարկել։ Եվ անընդհատ համեմատում էի սովորական դպրոցում աշխատող դասավանդողնին Պարացելսի հետ։ Ինձ թվում է, հենց այդ համեմատությունն էր խանգարում ինձ տեսնելու Պարացելսի իրական դերը։ Այժմ հասկանում եմ, որ և՛ աշակերտը, և՛ Պարացելսը ունեն իրենց ճանապարհները և դրանք չեն հատվում, աշակերտը հաստատ կգտնի ուրիշ ուսուցչի, ով իրեն կընտրի, նույնն էլ Պարացելսը։ Պատմվածքի վերջում ասվում է, որ երկուսն էլ գիտեն, որ այլևս չեն հանդիպելու, որտեղ երևում է դասավանդողի և սովորողի հարաբերությունները հրաժեշտ տալուց առաջ, երևում է նրանց միջև փոխադարձ հարգանքը։ 

Քննարկման ժամանակ խոսեցինք դասավանդողի և ուսուցչի տարբերության մասին։ Մանավանդ դպրոցներում բոլոր կրթողները դասավանդողներ են, իսկ ցանկության և ընտրության դեպքում՝ նաև ուսուցիչ։ Ինչպես տեսնում ենք պատմվածքում, Պարացելսը աշակերտին իրենց կարճ հանդիպման ժամանակ տալիս է մի քանի կարևոր դաս, որից, ի վերջո, ինչ-որ բան քաղում է աշակերտը։ Եվ Պարացելսը, իր իսկ որոշմամբ և ընտրությամբ, դասավանդողից չի կերպարանափոխվում ուսուցչի։ 

Շատ հետաքրքիր ծանոթություն էր Բորխեսի հետ, որը վաղ թե ուշ պետք է լիներ, և ուրախ եմ, որ հենց այս պատմվածքից սկսվեց։ Նաև շատ տեղին էր, քանի որ կարդալիս հասկանում ես, որ դպրոցում սա քո վերջին ուսումնական տարին է, և լինելու են  ուսուցիչներ, որոնց պետք է հրաժեշտ տաս, ինչպես աշակերտը Պարացելսին։ 

Monday, 24 August 2020

Այցելություն ՝ «Դալի և Պիկասո» ցուցահանդես

 

sent
11 hours ago

Օգոստոսի 21-ին, երկար սպասումից հետո, ի վերջո այցելեցինք Ազգային պատկերասրահ` տեսնելու երկու իսպանացի հանճարեղ նկարիչների` Պիկասոյի և Դալիի արվեստի գործերը։ Համաճարակի ընթացքում արվեստի կյանքը ինչ-որ չափով կանգ էր առել.ո՛չ թատրոն, ո’չ թանգարան, ո’չ երաժշտական և պարային համերգներ։ Ամեն ինչ տեղափոխվել է վիրտուալ ցանց։ Մեր այցը Ազգային պատկերասրահ ոչ միայն ուսումնալից էր, այլ նաև թարմեցուցիչ էր։Դալիի և Պիկասոյի գործերի մասին ունեմ մակերեսային ընդհանուր գիտելիքներ, կարելի է ասել, որ ծանոթ էի նրանց կտավի վրա արված գեղանկարներին, գաղափար անգամ չունեի, որ նրանք աշխատել են և’կտավի վրա ,և’ կերամիկայով և բրոնզով: Ինձ թվում է բոլոր այցելուները կունենան մի աշխատանք, որից իրենց աչքերը դժվարությամբ կկտրեն։ Ինձ համար դա Սալվադոր Դալիի <<Մարդկության Արատներ>> շարքն էր։ Եթե դեռ չեք հասցրել շրջել թանգարանով մեկ և ծանոթանալ աշխատանքների հետ, ուրեմն, շտապե’ք:) Վստահեցնում եմ ,որ չեք փոշմանի։


No description available.
Add caption
No description available.
No description available.

Thursday, 30 July 2020

Սովորող-սովորեցնող նախագիծ

Իսպաներենի ակումբ
europeanvacations
  • Ծանոթացում կանոնավոր բայերի խոնարհման հետ 
  • Անձնական դերանուններ 
  • Պարզ նախադասությունների կազմում 
  • Ճանաչում ֆլամենկոյի արմատները, պատմությունը պարային, երաժշտական ոճը և ընդհանուր գաղափարը.

Friday, 5 June 2020

Խուլիո Կորտասար- Հետոն


Julio Cortázar - A Master Of Words - Today's Inspiration - Silviu ToluԵվ ես շատ լավ գիտեմ, որ այնտեղ չես լինի. 
Դու չես լինի փողոցում, 
Գիշերը լուսամփոփի 
հանած  շշնջոցում,
Չես էլ լինի մենյու ընտրելու ժեստի մեջ,
Ոչ էլ կլինես ժպիտի մեջ, որը
 թեթևացնում է մետրոյում լցված մարդկանց,
Չես լինի վերցված գրքերում
Ոչ էլ «մինչ վաղը» ասածի մեջ։

Դու չես լինի իմ երազներում՝ 
Բառերիս սկզբնական նպատակակետում,
Դու չես լինի հեռախոսի համարում
Կամ մի զույգ ձեռնոցների գույնի,
Կամ մի վերնաշապիկի։
Ես կզայրանամ, սիրելիս,
Առանց դա քեզ հետ կապելու,
Ու կգնեմ կոնֆետներ, բայց ոչ քեզ համար.

Ես կկանգնեմ անկյունում, ուր
Դու չես գա։ 

Եվ ես կասեմ այն խոսքերը, որոնք ասվում են
Եվ ես կուտեմ այն բաները, որոնք ուտվում են
Ես կերազեմ այն երազանքլները, որոնց երազում են
Ու ես լավ գիտեմ, որ դու չես լինի այնտեղ,
Ոչ էլ այստեղ՝ ներսում,  այն բանտում,
Որտեղ ես դեռ քեզ  պահում եմ 
Ոչ էլ այնտեղ՝ դրսում, գետի մեջ փողոցների և կամուրջների։
Դու չես լինի, չես լինի  անգամ որպես հիշողւթյուն,
Եվ երբ մտածեմ քո մասին, կմտածեմ այնպիսի մի միտք,
որը մռայլորեն կփորձի հիշել քեզ։ 



Իսպաներեն ձայնագրությունը՝





ehmfmrhm · julio cortazar/el futuro

Recomendación musical del grupo español:

Perota Chingo Es uno de mis  grupos favoritos. Los miembros  son argentinos.  La primera canción, que he oído era "rie chinito". Creo que sus obras traen la cultura.. Y cada vez que escucho me acerco a la cultura. Por eso me gustan tanto. 

Las letras. La primera vez no entendí nada porque muchas palabras eran específicas para una ubicación. Pero con la ayuda de internet  ahora entiendo mucho. Creo que sus obras son  maravillosas, porque son muy   honestas.
Espero que disfrutéis.
 



Friday, 22 May 2020

Հաշվետվություն՝ մաթեմատիկայից- II կիսամյակ

Եթե անկեղծ չէի պատկերացնի, որ առցանց դասընթացները
այսքան արդյունավետ կարող են լինել։ Շատ արագ և հեշտ
կազմակերպվեցին մաթեմատիկայի առցանց դասերը։ 

Բոլոր դասերին մասնակցել եմ, ճիշտ է եղել է մի-երկու
դեպք,  երբ տեխնիկական պատճարներով, չեմ
կարողացել միանալ դասերին, սակայն միքիչ ուշ
կարողացել եմ միանալ և բացը լրացնել տեսագրված
վիդեոներով։ Տեսագրված վիդեոները մեծ առավելություն
էին, քանի որ այն դասերը, որոնք լիովին չէի հասկացել,
նորից նայում էի՝ ավելի լավ պատկերացում ստանալու համար։
Այս կիսամյակ ինձ 8 կգնահատեի, քանի որ աշխատել եմ և
բացի դպրոցական աշխատանքներից նաև զբաղվել եմ
ինքնակրթությամբ՝ վերհիշելով անցածն, օգտվել եմ համացանցից
և ուսուցողական  հավելվածներից։